Vervolg verhoren BPOC – Transcriptie 1 en 2 Politie Verklaringen

Gespiegeld van Buiten Parlementaire Onderzoeks Commissie, verhoren januari 2021:

Transcriptie 1, januari 2021:

Mijn naam is ……..Ik ben politieagent. Mijn reden om bij de BPOC2020 mijn verklaring af te leggen, is mijn enorme bezorgdheid over wat er van ons als politieagent verwacht wordt sinds het begin van de crisis in maart 2020. Ik ben bij de politie gegaan om mensen te helpen. Om te helpen het land veilig, open vrij te houden. Om burgers die de wet overtreden aan te spreken, indien nodig te beboeten, of aan te houden bij meer ernstige situaties. Dat hoort bij het politiewerk. Elke handeling was altijd gericht op het beschermen van de open en vrije samenleving. Daarbij voelde ik mij dienstbaar aan die samenleving. Dienstbaar aan de burgers, aan de mensen die bescherming verdienen tegen criminaliteit. Of tegen automobilisten die de verkeersveiligheid in gevaar brengen. Op de patrouilleauto’s staat de term ‘waakzaam en dienstbaar’. Dat geeft voor mij precies aan hoe ik als agent mijn werk wil doen: waakzaam tegen overtredingen en misdrijven, en daarmee dienstbaar aan de open en vrije samenleving. Zodat de samenleving open en vrij kan blijven.

Alles is echter veranderd. We zijn niet meer dienstbaar aan de samenleving, maar aan een politiek van onderdrukking en geweld. Als agent wordt nu van mij verwacht dat ik jongeren die ‘samenscholen’, alleen het woord bezorgt me al een misselijk gevoel in mijn maag, aan te spreken, te beboeten, en bij de minste tegenstand aan te houden. Zero tolerance, dat is het motto. Er wordt van mij verwacht dat ik mensen die koffie drinken op het Museumplein arresteer wanneer ze geen 1,5m afstand houden. Ook daarbij geldt: pak ze aan die virusontkenners! Er is geen enkele terughoudendheid meer bij de toepassing van het geweld. Veel collega’s hebben letterlijk een haat tegen de demonstranten, en worden op geen enkele wijze in toom gehouden door de leiding. Het hoofddoel: schoonvegen van het plein, zo snel mogelijk! Ook bij het gebruik van het waterkanon zijn de regels verdwenen. Waar eerder een waterkanon pas bij echte rellen werd ingezet, hoort het nubijnatot het standaardgereedschap. Er zijn regels bij het gebruik van het kanon, zodat burgers niet gewond raken. Het waterkanon heeft als bedoeling mensen uit elkaar te drijven. Nu wordt er echter bewust gericht op de persoon gespoten, met alle gevolgen van dien.

Er is geen enkele ruimte om twijfels over het optreden van de politie te bespreken met collega’s of de vertrouwenspersoon. Vertrouwen is een vreemd woord geworden: collega’s wantrouwen elkaar, monitoren continu of je geen ‘wappie’ bent. Want dan heb je geen leven meer, dan lig je eruit, en word je belachelijk gemaakt. Geweld is nu regel, en geen uitzondering meer. Ik moet nu mensen tegen de grond werken, ongeacht of ze jong zijn of bejaard, wanneer ze bijvoorbeeld geen mondkapje dragen in een winkel, en wij er door de supermarktmanager bijgehaald worden. Ik heb tegenwoordig mensen achter in de auto zitten, die mijn collega en ik hebben aangehouden, die gewoon hun boodschappen deden. Eerlijke burgers, wiens enige ‘misdrijf’ is dat zij geen mondkapje willen dragen waar het nut niet van bewezen is. Ik heb ook elke dag zo’n ding op mijn gezicht. Laatst zat ik op de auto met een collega en het ging over mondkapjes. Volgens hem was ‘het voordeel van zo’n zwart masker dat het angst aanjaagt wanneer je iemand aanspreekt’.

Ik merk aan collega’s dat zij steeds makkelijker geweld toepassen. Ik merkte dat ook bij mijzelf. Op een bepaald moment ga je geestelijk en mentaal een grens over, kom je in een spiraal terecht waarin je elke terughoudendheidlaat varen. Ik heb één aanhouding verricht waarbij ik een man van boven de 70 samen met een collega tegen de grond werkte omdat hij in de supermarkt zijn mondkapje onder de neus droeg. Wij waren ter plaatse geroepen omdat de man de winkel niet wilde verlaten toen de supermarktmanager daarom vroeg. Toen de man op ons verzoek weigerde de winkel te verlaten, keken mijn collega en ik elkaar aan, en werkte de man tegen de grond. De man schreeuwde en huilde. Ik merkte dat ik automatisch handelde, en daar schrok ik erg van. Ik heb het thuis aan mijn vriendin verteld, en raakte toen volledig overstuur. Ik heb mijzelf altijd als vredelievend mens gezien. Als een zachtaardig iemand. En nu had ik een bejaarde, zwakke man tegen de grond gewerkt. Ik doe het niet meer. Ik heb mij ziekgemeld met burn-out klachten. Ik ga op zoek naar ander werk.

Aanvulling maart 2021: Ik heb de BPOC2020 verzocht een anonieme transcriptie online te zetten, vanwege bedreigingen onze richting op. Wanneer er ooit een mogelijkheid komt om veilig openlijk naar buiten te treden, zal ik dat doen.

Transcriptie 2, januari 2021:

Ik leg deze verklaring af voor de BPOC2020 omdat ik mijn verhaal ergens wil doen. Ik ben hoofdagent, en heb als specialisme mobiele eenheid gekozen. Ik heb dat gedaan, omdat het soms nodig is met zwaardere middelen de orde te behouden of herstellen. Denk daarbij aan demonstraties waarbij er schade aan materiaal en/of mensen wordt toegebracht. Vaak is de aanwezigheid van de mobiele eenheid al voldoende om de orde te bewaren. De mobiele eenheid wordt in de regel alleen achter de hand gehouden wanneer er sprake is van een hoog-risico situatie, blokkering van wegen door demonstranten, onrust in wijken etc. In beginsel wordt de mobiele eenheid buiten het zicht gehouden om escalatie te voorkomen. Alleen al de aanwezigheid van de mobiele eenheid kan namelijk tot een escalatie leiden.

Sinds verleden jaar de coronacrisis begon is het werk in hoog tempo veranderd. Zelfs bij toegestane aangekondigde demonstraties wordt de mobiele eenheid zichtbaar op locatie geplaatst. Ik stel ook vast dat dit afhangt van het onderwerp van de demonstratie: bij de BLM-demonstraties worden we of niet eens opgeroepen, of low-profile geplaatst buiten zicht. Bij demonstraties tegen het corona-beleid wordenwein vol zicht geplaatst, en krijgen we van tevoren de opdracht op te tredenbij de minste overtreding van de regels. Afstand houden is dan een ideale regel om op te treden: het is immers bijna onmogelijk voor demonstranten om de afstand van 1,5 meter inacht te nemen. Bovendien is dat juist iets waar zij tegen demonstreren. We weten dus al zeker dat we op gaan treden. De minste tegenstand, zoals niet snel genoeg lopen, is nu een toegestane redenom maximaal geweld te gebruiken. Zo snel mogelijk schoonvegen is het devies.

De demonstraties tegen corona worden standaard wappie-demo’s genoemd. Je kunt ook bij de aanhoudingseenheid werken, de zogenaamde Romeo’s. Ik zit daar zelf niet bij. Ik weet wel dat deze eenheid bijcorona-demonstraties er continu op uit zijn de situatie te laten escaleren, zodat de mobiele eenheid vervolgens zo snel mogelijk schoon kan vegen. Intimidatie door zoveel mogelijk geweld is bedoeld om demonstranten af te schrikken. Al tijdens het geweld doet de politie een oproep aan demonstranten die eventueel onderweg zijn, om terug te keren. Door maximaal te escaleren hopen ze deze demonstranten af te schrikken. Wanneer deze mensen dan alsnog komen, is dat een reden die naderhand wordt aangevoerd voor de escalatie. Ik verklaar bij u omdat ik hier niet langer aan mee kan en wil werken. Er wordt neerbuigend en discriminerend over demonstranten gesproken. Het zijn ‘hersenloze wappies’, ‘virussen die je moet bestrijden’, ‘onderkruipsels waar je de lat over moet leggen’, en ga zo maar door.

Momenteel ben ik, buiten de politieorganisatie om, onder behandeling voor psychische klachten als gevolg van mijn werk bij de ME. Er is bij mij PTSS geconstateerd. Ik kan mij echter niet ziekmelden, of afmelden voor dienst bij de ME. Er wordt dan direct gevraagd of je moeite hebt met ‘wappies rammen’. Wanneer je dat bevestigt, heb je geen leven meer: je wordt dan continu vernederd en gepest, en onder druk gezet demonstranten te slaan. Ik kan dit niet meer. Mijn vrouw kent me niet meer terug. Ik ben depressief, slaap slecht, huil veel, en val constant uit tegen mijn vrouw en kinderen. Ik heb mij nu toch ziekgemeld met als reden dat ik corona-verschijnselen heb. Hoe cynisch. Ik schaam mij ervoor, maar ik zie geen andere weg.

Aanvulling maart 2021: Ik heb de BPOC2020 gevraagd de beelden van dit verhoor voorlopig niet online te plaatsen, na bedreigingen via sociale media richting de agenten die hebben verklaard, toen de BPOC2020 citaten uit verhoren op Twitter plaatste. Het gaat mij er niet om of ik ontslagen zou worden of op non-actief geplaatst. Het gaat mij omde veiligheid van mijn gezin. Ik heb trouwens besloten zelf mijn ontslag in te dienen. Ik kan en wil hier geen deel meer van uit maken. Ik ga eraan kapot.

Bron: https://bpoc2020.nl/verhoren/#pv

Meer informatie: https://bpoc2020.nl/

Verhoren in beeld: https://www.youtube.com/channel/UCzBTOlq2SlV4TFYV1aaAuow.