Vervolg verhoren BPOC – Transcripties 3-6 Politie Verklaringen

Gespiegeld van Buiten Parlementaire Onderzoeks Commissie.

Transcriptie 3, Februari 2021:

Mijn naam is…

Ik heb lang getwijfeld of ik bij de BPOC2020 zou verklaren, want het voelt toch een beetje als ontrouw aan de organisatie. Maar ik kan niet anders. Het werk als politieagent is onherkenbaar veranderd sinds de coronacrisis. Een aantal jaren geleden heb ik mij opgegeven voor dienst bij de ME. Dat deed ik omdat het soms nodig is je collega’s in uniform die het zelf niet meer aankunnen bijvoorbeeld een menigte in bedwang te houden, te beschermen. Als agent heb ik zelf wel eens meegemaakt dat collega’s en ik fysiek bedreigd werden, zonder dat er ME in de buurt was. Ik heb toen besloten zelf bij de ME te gaan. Ik ben niet bij de ME gegaan om onschuldige demonstranten te mishandelen. En dat is precies wat er nu wel gebeurt.

Als ME zetten we direct in op maximaal optreden, waar we voorheen terughoudend moesten zijn. Vroeger zag ik zoiets op de TV in landen als Rusland. Ik was toen blij dat wij dat anders deden. Maar het optreden van de ME, ook van de agent in de straat trouwens, is onherkenbaar veranderd. Er wordt nauwelijks gewaarschuwd en direct met overmatig geweld opgetreden. Als reden om demonstraties op te breken wordt dan afstand aangevoerd. Of dat de demonstratie verboden is. Maar moet je daarom mensen gaan slaan? En een arrestatie-eenheid het veld insturen om de boel te laten escaleren?

Ik ben in korte tijd veranderd van een gelukkig en ontspannen mens, in een nerveuze man, die er elke dag tegenop ziet naar het werkte gaan. Wanneer ik weet dat er een demonstratie is tegen corona, meld ik mij standaard ziek, want ik wil er niet meer aan mee doen. Maar ook wanneer ik op de auto zit is het werk een hel voor me. Continu word je opgeroepen om naar situaties te gaan waarbij mensen weigeren zich aan de maatregelen te houden. Vaak gaat het dan om het niet dragen van mondkapjes of het overtreden van de avondklok. En bijna altijd escaleert de situatie, omdat mensen gewoon niet begrijpen waarom de regels er zijn, en zich er niet aan willen houden. Laatst liep er een jongen op straat omstreeks 21.15uur. We spraken de jongen aan en vroegen zijn legitimatie. Hij legitimeerde zich. Hij was 22, en op weg naar zijn vriendin. Hij had gewerkt en haalde het net niet om voor 21.00 uur bij haar te zijn.We hebben hem een proces –verbaal gegeven. Waarom? Ik weet het niet. Hij liep gewoon buiten! Ik wil mensen best bekeuren, maar niet hierom! Toen we in wilde stappen zei de jongen: zijn jullie nu blij? Mijn collega liep naar hem toe, pakte hemvast en vroeg mij te helpen hem aan te houden wegens belediging. De jongen probeerde los te komen. Toen werd hem ook verzet bij arrestatie ten laste gelegd. We hebbende jongen geboeid in de auto gezet, en hem heel de nacht vastgehouden. Zijn mobieltje ging constant af. Ik dacht: er is iemand heel erg ongerust. Maar ik mocht niet opnemen.

U heeft mij gevraagd alleen over mijn eigen ervaringen te vertellen. Maar ik wil hier toch zeggen dat er heel veel collega’s zijn die zich net zo voelen als ik. Die overspannen zijn van het constante geweld wat zij toe moeten passen.En wanneer je al gespannen bent, heb je minder geduld met mensen, waardoor je nog eerder geweld toepast. Het is een cirkel waar je niet meer uit komt. Er is totaal geen ruimte om dit binnen de organisatie aan de orde te stellen. Nul. Niets. De bijnamen voor de demonstranten worden steeds grover. Door de demonstranten te ontmenselijken, wordt het makkelijker geweld op ze toe te passen zegt de psycholoog (van buiten de organisatie) waar ik nu kom. Ik heb het einde bereikt van wat ik nog kan. Ik heb tot nu toe door smoesjes kunnen voorkomen dat ik als ME-er mensen geslagen heb. Maar er wordt al scheef naar mij gekeken. Ik ben bang, en weet niet meer wat ik moet doen. Ik zag uw oproep, en ben zo blij mijn verhaal te mogen doen. Ik ben wanhopig.

Aanvulling maart 2021: Vanwege de bedreigingen aan het adres van de commissie heb ik gevraagd mijn verhaal anoniem en schriftelijk te publiceren. Ik ben echter bereid om, op het moment dat dit door bijvoorbeeld een rechtbank of Amnesty onderzocht gaat worden, daar te getuigen. Dit moet stoppen!

Transcriptie 4, December 2020:

Mijn naam is…

Ik heb mij aangemeld bij de BPOC2020 omdat ik vind dat de misstanden binnen de politie organisatie naar buiten moeten komen. Ik werk 15 jaar binnen de organisatie, waarvan 5 jaar als ME-er. Het is ronduit schokkend wat ik als agent en ME-er bijna dagelijks meemaak. Geweld toepassen als ME-er tegen demonstranten is standaard geworden. We moeten er met volle kracht in. Dat zijnde instructies. Voorheen moestje op de benen slaan, en nu slaan we op het hoofd. Een bebloed hoofd schrikt af zeggen ze. Terwijl ik dit tegen u zeg is het net of ik het over een ander heb. Ik treed volledig buiten mezelf wanneer ik op demonstranten afgestuurd wordt.

Ik was op 21 juni 2020 in Den Haag, waar de verboden demonstratie was op het Malieveld. Het was ’s-ochtends, voordat de demo begon, al duidelijk dat we op gingen treden. Ik was stomverbaasd. Ik vroeg aan mijn leidinggevende hoe hij nu al wist dat we op gingen treden. Hij zei dat ik mijn werk moest doen en geen vragen stellen. “Wij voeren uit wat de driehoek zegt”, zei hij alleen. Omstreeks 13.30 uur verlieten de demonstranten het Malieveld. Ze hadden van de burgemeester toch toestemming gekregen tot die tijd samen te komen. Wij stonden ze toen al op te wachten bij het station. Dat was volkomen nieuwvoor me. Het was allemaal vreedzaamverlopen op het Malieveld. Waarom stond ik daar? Er stond ook een politievoertuig met een arrestatie-eenheid. En een waterkanon. Waarom? Ik begreep er niets van. Op zeker moment kwamen de demonstranten aangelopen vanaf het Malieveld over het pad naar het station. Het was duidelijk dat ze niet verwacht hadden dat wij daar stonden. Juist onze aanwezigheid veroorzaakte de spanning. Voor die tijd was het ontspannen en was er niets aan de hand. Mijn eenheid had opdracht gekregen de weg naar het station te blokkeren. Wij moesten voorkomen dat ‘het tuig’ ongehinderd de trein kon pakken na een ‘verboden wappie-demonstratie’. Alle uitwegen waren door mij en collega’s geblokkeerd. Plotseling kwam uit het politievoertuig de arrestatie-eenheid. Ze renden op de menigte af en begonnen te slaan en schoppen. Ik was verbijsterd. Het liep direct uit de hand. De dag is als een waas aan mij voorbij gegaan. Ik wist niet wat me overkomen was. Hier was ik geen ME-er voor geworden. Maar 21 juni was pas het begin.

Ook op patrouille op de auto zijn we constant ‘op jacht’ zoals dat heet. Ik walg ervan. Later noemde Rutte deze mensen ‘doorgesnoven hooligans’. Onvoorstelbaar dat hij het uit zijn mond kreeg. Alle verklaringen die door de overheid over dit geweld naar buiten zijn gebracht, zijn gelogen. Ik weet echt wel dat er tussen demonstranten soms oproerkraaiers lopen. Pak die dan! Dat is wat wij horen te doen. En wanneer je dan mensen moet verwijderen, doe dat dan met een minimum aan geweld, zoals dat vroeger de instructie was. Wanneer mijn verklaring naar buiten komt krijg ik moeilijkheden en word waarschijnlijk ontslagen, op non-actief gezet of krijg ik bureauwerk. Dat is dan maar zo. Ik verander op deze manier in een emotioneel wrak.

Aanvulling maart 2021: Vanwege de bedreigingen gericht naar de BPOC2020 en naar de agentendie bij u verklaard hebben, heb ik voor de veiligheid van mij en mijn gezin gevraagd een anonieme transcriptie online te plaatsen. Zodra het veilig openlijk kan mogen de beelden alsnog online.

Transcriptie 5, Januari 2021:

Mijn naam is…

Ik ben agent bij de politie. Ik was trots toen ik agent werd; je begint als aspirant, dan word je surveillant, en dan agent. Ik hielp Nederland veilig te houden, hielp mensen bij verkeersongevallen, of bij huiselijk geweld. Van die trots is niets meer over. Sinds maart 2020 jaag ik op demonstranten, mondkapjesweigeraars, jongeren die plezier maken in een te grote groep, en overtreders van de avondklok. De sfeer onder de collega’s is enorm veranderd. Wantrouwen voert de boventoon: ben je vóór of tégen de maatregelen en de wappies? Als agent sta ik voortdurend onder spanning. Er zijn immers bijna geen normale situaties meer. Ik ben continu mensenaan het aanspreken op overtreding van de maatregelen. Wanneer dat alles was, zou het al zwaar zijn. Maar de wijze waarop we mensen die het minste weerwoord bieden behandelen, vind ik afschuwelijk.

Aanhoudingen gaan altijd gepaard met het omleggen van de handboeien, waar dat vroeger alleen gebeurde wanneer de arrestant tegenwerkte. We hebben handboeien met een scharnier ertussen. Je legt eerst de handboei om één pols. Het is intussen ‘grappig’ geworden om dan te ‘wrikken’met de handboei. Dat is enorm pijnlijk. Ik kom bijvoorbeeld in situaties dat ik een burger arresteer die geen mondkapje draagt in de trein. Dat doen we wanneer die burger de trein niet wil verlaten. We leggen dan de boei om één pols, en door het ‘wrikken’met de boei dwingen we de man/vrouw de trein uit. Gekneusde en zelfs gebroken polsen komen dan met regelmaatvoor. Later op het bureau wordt daar lol over gemaakt. Het is nu dus blijkbaar grappig geworden om burgers te verwonden. Het zal u duidelijk zijn dat ik in een onmogelijke situatie zit. Want je wil voor je collega’s niet weten dat je tegen dit soort dingen bent. Dan denken ze dat je ‘ook een wappie bent’. Maar ik wil er ook niet aan meedoen. Vaak protesteren omstanders wanneer we iemand aanhouden, zoals bijvoorbeeld zo’n burger in de trein. We roepen dan onmiddellijk assistentie op. Dan heb je altijd een omstander die in zijn of haar emotie iets roept wat beledigend is. Die wordt direct aangehouden. Door die emotie verzet iemand zich soms, met als gevolg geweld en soms verwondingvan die burger.

Ik merk ook dat mensen die vinden dat ze onterecht gewelddadig behandeld zijn door de politie, daar meestal geen klacht over indienen. Klagen wordt als zinloos ervaren, omdat men ervan uit gaat dat er toch niets mee gebeurt, of dat de klacht afgewezen wordt. En meestal is dat ook zo. Natuurlijk moetje als agent de bevoegdheid hebben geweld te gebruiken. Wanneer elke klacht over geweld toegekend wordt, is het einde zoek. Maar ook geweld zoals ik zojuist omschreef wordt tegenwoordig als proportioneel gezien, waar dat eerst echt niet acceptabel was.

Er is binnen de organisatie totaal geen ruimte dit te bespreken. Er zijn natuurlijk vertrouwenspersonen. Maar ik vertrouw er niet op dat dat binnenskamers blijft. Er heerst veel wantrouwen onder de collega’s, en dat neem je over. Het zal u niet verbazen dat de stress steeds groter wordt. Bij mij is de stress teveel geworden: het heeft heel veel impact op mijn thuissituatie. Mijn partner met wie ik samenwoonde is intussen bij mij weg, omdat ze mijn buien van afwisselend boosheid en neerslachtigheid niet meer kon handelen. Ik ga weg bij de politie. Ik ben aan het solliciteren bij een beveiligingsbedrijf. In de nacht rondjes rijden op een bedrijventerrein. Op de dag slapen. Ik voel me een lafaard, die de burgers in de steek laat. Maar wat kan ik doen?

Aanvulling maart 2021: Na overleg met de BPOC2020 heb ik besloten voorlopig anoniem te blijven, vanwege agressie op social media naar verklarende agenten en de commissie. Ik benadruk dat de commissie mij de volledige vrijheid geeft om zelf te besluiten over mijn anonimiteit. De commissie geeft mij ook de vrijheid om ze te vragen mijn verklaring na publicatie weer te verwijderen.

*Deze verklaring is op schrift gesteld aan de hand van het mondelinge verhoor. Omdat gebruik is gemaakt van transcriptiesoftware kan er sprake zijn van taal-en/of spellingfouten, waarvoor onze excuses. BPOC2020

Trancriptie 6

Mijn naam is…

en ik ben politieagent. Ik heb gereageerd op de oproep op de website van de BPOC2020 om als gewetensbezwaarde agent een verklaring af te leggen. En gewetensbezwaard ben ik. Sterker nog, ik kan mijzelf niet meer aankijken in de spiegel. Ik heb als ME-er geweld gebruikt tegen demonstranten. Als excuus gebruikte ik dat zij de volksgezondheid in gevaar brachten. Dat werd ons ook verteld. Dat zei Rutte ook op TV. En wie ben ik als zelfs de premier het zegt?

Ik heb ‘wappies’ geslagen met de ‘lange lat’. Ik heb een oude man tegen de grond gegooid. Ik heb pubers die met elkaar knuffelde en danste van een veld afgeslagen. Ik heb mensen aangehouden en in de boeien geslagen omdat ze geen niet-werkend mondkapje wilde dragen in de supermarkt. Ik heb talloze mensen beboet die na 21.00 uur in de auto zaten op weg naar huis. En soms die mensen aangehouden wanneer ze mij ‘beledigde’. ‘Ga ander werk zoeken’, is tegenwoordig al een belediging. Ik heb gelachen met collega’s om ‘spartelende wappies’in de arrestantenbus. Ik heb gelachen met collega’s om ‘wappies die gelanceerd werden door het waterkanon’. Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Mensen zullen nu zeggen: ’dat is toch je eigen verantwoording? Ik heb geen medelijden met je. Je kan toch ontslag nemen? ’En dan hebben ze gelijk! Gewoon gelijk verdomme! Sorry dat ik vloek (geïnterviewde huilt). (2minuten pauze, opname loopt door)

Hervatting verklaring: Ik weet het niet meer. Wat moet ik doen? Ontslag nemen? Ik heb een gezin. Een hypotheek, schulden. Ik slaap niet meer. Ik kijk mezelf niet meer aan in de spiegel, want dan walg ik (geïnterviewde huilt). (3 minuten pauze, opname loopt door)

Hervatting verklaring: Ik heb mij ziek gemeld. Ik heb juridisch advies gevraagd aan een advocaat. Met zijn hulp ga ik ontslag nemen. Intussen heb ik psychiatrische hulp (geïnterviewde huilt, handen voor gezicht, verzoekt opname te beëindigen). Opname gestopt.

Maart 2021: Na overleg met de BPOC2020 heb ik besloten voorlopig anoniem te blijven, vanwege agressie op social media naar verklarende agenten en de commissie.

Buiten Parlementaire Onderzoeks Commissie 2020: https://bpoc2020.nl/